Het Volkshuis “De Olifant”

In de Koningstraat van Menen stond ooit een gebouw dat alles overtrof wat de stad tot dan toe had gezien: het Volkshuis, bijgenaamd “De Olifant”. Niet alleen door zijn indrukwekkende omvang, maar vooral door zijn symbolische betekenis groeide het uit tot het paradepaardje van de socialistische beweging in Menen.

STADSCENTRUMMENSEN

Het socialistische machtscentrum van Menen

Van socialistisch paradepaard tot verdwenen monument

Ontworpen door architecten Gaston Boghemans en Victor Provost, groeide het Volkshuis uit tot het grootste en belangrijkste volkshuis van Menen. De monumentale bakstenen gevel, verrijkt met natuurstenen accenten, art-deco- en eclectische elementen, straalde kracht, stabiliteit en moderniteit uit. Het Volkshuis van Menen werd gebouwd tussen ca. 1922 en 1924 en was uiterlijk in 1924 volledig in gebruik.

De bijnaam “De Olifant” ontstond aanvankelijk spottend, maar werd al snel een geuzennaam. Met zijn prominente hoekingang, balkon voor toespraken en vlaggenstokken was het gebouw bewust ontworpen om zichtbaarheid en overtuiging uit te dragen.

Binnen: ruimte voor het volk

Het interieur was opvallend modern. Dankzij een betonnen draagstructuur beschikte het Volkshuis over grote open ruimtes, ideaal voor vergaderingen, feesten en samenkomsten. De gelagzaal en feestzaal vormden het sociale hart van het gebouw.

De binnenfoto’s uit de jaren 1950 tonen een zaal die moeiteloos volliep en illustreren waarom het Volkshuis werd beschouwd als een van de mooiste zalen van de regio.

Feestpaleis en cinema

Aansluitend aan het Volkshuis bevond zich een grote feest- en cinemazaal, die bij filmvertoningen bekendstond als Cinema Feestpaleis Vooruit. Met haar rijke decoratie, golvende balkons en theaterachtige uitstraling bood ze plaats aan honderden bezoekers en speelde ze een centrale rol in het culturele leven van Menen.

Meer dan een gebouw

Het complex omvatte alles wat een ideaal volkshuis hoorde te zijn:
een café, feestzaal, cinemazaal, winkel, bakkerij, vergaderzalen en burelen. Daarmee was het Volkshuis het epicentrum van socialisme en coöperatie in de stad.

Verval en verdwijning

Vanaf de jaren 1970 veranderde het maatschappelijke landschap. Nieuwe vormen van ontspanning, veranderende politieke structuren en hoge onderhoudskosten zorgden ervoor dat het Volkshuis langzaam zijn functie verloor. Het gebouw raakte in verval en werd uiteindelijk gesloten.

In 1995 viel het definitieve verdict:
Het ooit zo prestigieuze Volkshuis werd afgebroken en maakte plaats voor een sociale woonblok. De Koningstraat zou nooit meer dezelfde zijn.

Blijvende herinnering

Vandaag herinnert niets in het straatbeeld nog aan de schaal en grandeur van “De Olifant”. Toch leeft het Volkshuis voort in foto’s, plannen en herinneringen — als een onmisbaar hoofdstuk in de sociale, culturele en architecturale geschiedenis van Menen.